Όταν η θεωρία του χάους μεταφέρεται στην πολιτική.
Όταν η θεωρία του χάους μεταφέρεται στην πολιτική, το αποτέλεσμα είναι απλώς περαιτέρω υπονόμευση των θεσμών και της δημοκρατίας. Δεν είναι κάθαρση!
Αυτό που ζούμε τις τελευταίες μέρες δεν είναι ηθική ανάταση της πολιτικής ζωής. Είναι η γνωστή μέθοδος του χάους. Ρίχνεις βαριές σκιές, φουσκώνεις τη δημόσια ένταση, παράγεις θεσμικό θόρυβο και στο τέλος βαφτίζεις τη σύγχυση «κάθαρση». Στις 3 και 4 Απριλίου, ο Υπουργός Δικαιοσύνης δήλωνε δημόσια ότι ο Μακάριος Δρουσιώτης δεν είχε προσκομίσει τεκμηριωμένα στοιχεία στις Αρχές και ότι είχε αφήσει ένα ανυπόγραφο, δακτυλογραφημένο περιγραφικό κείμενο, το οποίο δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί για ουσιαστική διαλεύκανση της υπόθεσης. Κι όμως, πριν ολοκληρωθεί έστω και η στοιχειώδης τεχνική επαλήθευση, το πολιτικό κλίμα είχε ήδη εκραγεί. Αυτό δεν είναι κάθαρση. Είναι σκηνοθεσία αποσταθεροποίησης.
Το ΑΛΜΑ, αντί να επιδείξει στοιχειώδη θεσμική ψυχραιμία, επέλεξε να επιταχύνει το χάος. Στις 6 Απριλίου απέπεμψε τον Δημήτρη Παπαδάκη από το ψηφοδέλτιό του, δηλώνοντας ρητά ότι το ζήτημα είναι «πολιτικό, όχι νομικό» και ότι η πολιτική σκιά, ακόμη και αν τελικά αποδειχθεί αδικαιολόγητη, αρκεί για να κλονίσει την εμπιστοσύνη. Με άλλα λόγια, πρώτα πολιτική ετυμηγορία και μετά έρευνα. Πρώτα η καταδίκη της εντύπωσης και ύστερα η εξέταση της απόδειξης. Αυτό δεν είναι υπεύθυνη πολιτική. Είναι προεκλογικός τυχοδιωκτισμός με βαρύ θεσμικό κόστος.
Στις 8 Απριλίου, το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε να σταλούν τα στοιχεία που κατατέθηκαν στην Europol για δικανικό έλεγχο και, ακολούθως, να εξεταστεί κατά πόσον χρειάζεται ο διορισμός ανεξάρτητου ποινικού ανακριτή. Δηλαδή, η ορθή θεσμική ακολουθία υπήρχε εξαρχής. Απλώς κάποιοι επέλεξαν να την ποδοπατήσουν και να την εκμεταλλευτούν πολιτικά. Όποιος παίζει με τη σύγχυση, πλήττει ευθέως τους θεσμούς και τη δημοκρατία.
Αν υπήρχε πραγματικό ενδιαφέρον για κάθαρση, η πορεία θα έπρεπε να είναι μία: άμεση κατάθεση όλων των τεκμηρίων, δικανικός έλεγχος γνησιότητας, λήψη καταθέσεων από όλους τους εμπλεκομένους, θεσμική ενημέρωση χωρίς κραυγές και δημόσιες παραστάσεις, και μόνο στο τέλος πολιτικά συμπεράσματα. Όλα τα άλλα είναι πολιτική πυροτεχνουργία. Είναι δηλητήριο για τους θεσμούς. Και είναι βαθιά ανεύθυνο να εμφανίζεται ως δήθεν μεταρρυθμιστική αρετή αυτό που στην πράξη λειτουργεί ως μηχανισμός απαξίωσης της Αστυνομίας, της Δικαιοσύνης και της ίδιας της δημοκρατικής τάξης.
Αν πραγματικά θέλουμε κάθαρση και δικαιοσύνη, έχουμε χρέος ως κοινωνία να αποβάλουμε πρώτα απ’ όλα όσους, με τεχνάσματα, υπαινιγμούς και πολιτικά παιχνίδια, επιχειρούν να οδηγήσουν τη χώρα στο χάος. Όσους στήνουν λαϊκά δικαστήρια και αποδίδουν «ποινές» με κριτήριο το πολιτικό τους συμφέρον. Και αν πράγματι θέλουμε θεσμούς που να προστατεύουν το κράτος δικαίου, τότε οφείλουμε κι εμείς να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να δώσουμε χώρο σε ανθρώπους με ήθος, επάρκεια και πολιτική κρίση. Γιατί η ανακύκλωση των ίδιων προσώπων και νοοτροπιών δεν οδηγεί στην ανανέωση. Οδηγεί μόνο σε βαθύτερη απαξίωση.
