Θωράκιση της Κύπρου σε δύο πυλώνες.
Οι πρόσφατες (12-03-2026) δηλώσεις ότι, αν η Τουρκία δεχθεί επίθεση, θα «καταλάβει Κύπρο και Αιγαίο» δεν είναι απλή λεκτική ακρότητα. Ακόμη κι όταν τέτοιες φράσεις εκφέρονται από φιλοκυβερνητικούς κύκλους και όχι ως επίσημο ανακοινωθέν, πατούν πάνω σε υπαρκτή εθνική γραμμή.
H Κύπρος, το Αιγαίο, η Θράκη και η Ανατολική Μεσόγειος αντιμετωπίζονται από την Τουρκία ως ένα ενιαίο πεδίο αναθεωρητισμού. Η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν είναι σύνθημα, αλλά επιχειρησιακή και διπλωματική γραμμή.
Η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια ούτε της αφέλειας ούτε της μονοδιάστατης αντίδρασης. Απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό, η απάντηση οφείλει να είναι οργανωμένη πάνω σε δύο πυλώνες. Tον διπλωματικό και τον αποτρεπτικό. Όχι ως δύο παράλληλες γραμμές, αλλά ως μία ενιαία εθνική στρατηγική. Γιατί χωρίς διπλωματική θωράκιση, η άμυνα μένει πολιτικά αστήρικτη, και χωρίς πραγματική αποτροπή, η διπλωματία είναι αποδυναμωμένη.
Ο πρώτος πυλώνας είναι ο διπλωματικός. Θεωρώ ότι η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να καταθέσει άμεσα σε ΟΗΕ, ΕΕ και μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας πλήρη φάκελο που να ενώνει απειλές, κατοχή, «Γαλάζια Πατρίδα» και δύο κράτη ως μια ενιαία Τουρκική στρατηγική. Πρέπει επίσης να ζητήσει ρητές ευρωπαϊκές αποφάσεις ότι απειλή κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι απειλή κατά κράτους-μέλους και να συνδέσει κάθε ευρωτουρκική συζήτηση με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και τερματισμό των απειλών. Παράλληλα, οφείλει να προετοιμάσει από τώρα πολιτικά, και επιχειρησιακά, το πλαίσιο του άρθρου 42(7) ΣΕΕ, που προβλέπει υποχρέωση βοήθειας σε κράτος-μέλος που δέχεται ένοπλη επίθεση.
Ο δεύτερος πυλώνας είναι ο αποτρεπτικός, η Κύπρος χρειάζεται επιτάχυνση της αποτροπής. Πολυεπίπεδη αεράμυνα, anti-drone ομπρέλα, θαλάσσια επιτήρηση, θωράκιση κρίσιμων υποδομών, διασύνδεση με Ελλάδα και φιλικές δυνάμεις, μόνιμο πρόγραμμα κοινών ασκήσεων και σχέδιο ταχείας υποδοχής συμμαχικών μέσων. Η πρόσφατη ενίσχυση της άμυνας γύρω από την Κύπρο μετά το χτύπημα στο Ακρωτήρι, η Γαλλική και Ευρωπαϊκή στήριξη, η Αμερικανοκυπριακή αμυντική συνεργασία (άρση εμπάργκο), η ένταξη στης Κύπρου στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα SAFE, και η εμβάθυνση της τριμερούς με Ελλάδα και Ισραήλ δείχνουν ότι υπάρχει έδαφος για πραγματική θωράκιση.
Το ζητούμενο είναι να μετατρέψουμε τη συγκυριακή αυτή στήριξη σε μόνιμη αποτρεπτική αρχιτεκτονική.
