Φορολογική μεταρρύθμιση. Άποψη για το δίκαιο!

Τι αλλάζει;

Η Κυβέρνηση φέρνει μια φορολογική μεταρρύθμιση και την ονομάζει ως «εκσυγχρονισμό» και «ανάσα» για νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Στην πράξη, μιλάμε για αλλαγές στο αφορολόγητο, στις φορολογικές κλίμακες και στις φορολογικές εκπτώσεις για οικογένειες. Φέρνει μαζί και αλλαγές στη φορολογία των εταιρειών και, πολύ σημαντικό, το πώς φορολογείται το εισόδημα από μερίσματα κ.λπ..

Στη Βουλή, τα κόμματα προσπάθησαν να διορθώσουν κάποια σημεία όπως, να ανέβει περισσότερο το αφορολόγητο, να μεγαλώσουν οι εκπτώσεις για παιδιά και εξαρτώμενα, να μην αποκλείεται η μεσαία τάξη από τα οικογενειακά μέτρα λόγω χαμηλών εισοδηματικών κριτηρίων, και να φύγουν στρεβλώσεις όπως τα τέλη χαρτοσήμου. Ταυτόχρονα, υπήρξε έντονη αντίδραση στο ενδεχόμενο να φορολογηθούν τα Ταμεία Προνοίας, γιατί αυτό αγγίζει την αποταμίευση του εργαζόμενου, το «μαξιλάρι» μιας οικογένειας.

Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η μεταρρύθμιση έχει στοιχεία που όντως βοηθούν την εργασία και την οικογένεια. Όμως έχει και στοιχεία που ευνοούν δυσανάλογα το κεφάλαιο. Και εκεί κρίνεται τελικά αν είναι μια δίκαια αλλαγή ή για ένα πακέτο που φαίνεται καλό αλλά αφήνει το πραγματικό πρόβλημα ως έχει.

Ποιοι κερδίζουν, ποιοι χάνουν;

Αν σε έναν εργαζόμενο με χαμηλό ή μεσαίο εισόδημα μείνει κάτι παραπάνω στο τέλος του μήνα, αυτό είναι θετικό. Αν μια οικογένεια με παιδιά πάρει μια πραγματική φοροελάφρυνση που δεν εξαφανίζεται λόγω γραφειοκρατίας ή στενών εισοδηματικών κριτηρίων, αυτό επίσης είναι θεμιτό.

Αλλά το ερώτημα δεν είναι μόνο, ποιος παίρνει κάτι. Είναι, ποιος παίρνει τα πολλά και, το ποιος θα πληρώσει την τρύπα που δημιουργείτε.

Όταν μειώνεις πολύ τη φορολογία στα μερίσματα, δηλαδή σε εισοδήματα που αφορούν περισσότερο αυτούς που έχουν μετοχές, συμμετοχές, επενδυτικά χαρτοφυλάκια ή εταιρείες, τότε η ζυγαριά δεν είναι ισοζυγισμένη, γέρνει, και γέρνει στη λάθος μεριά. Δεν λέμε ότι το κεφάλαιο πρέπει να τιμωρείται. Λέμε ότι δίκαιο είναι  ένα σύστημα όπου το κεφάλαιο θα έχει ανάλογη φορολόγηση με τον μισθωτό χωρίς «παράθυρα» ή λογιστικές αλχημείες.

Ποιοι κινδυνεύουν;

·         Ο μισθωτός και ο συνταξιούχος, που δεν έχει τα εργαλεία για φορολογικά/λογιστικά παιχνίδια.

·         Οι νέοι που πληρώνουν ενοίκια που καταβροχθίζουν τον μισό μισθό και βλέπουν την ιδιόκτητη στέγη μόνο ως όνειρο.

·         Οι μικρομεσαίοι που πληρώνουν κανονικά, ενώ βλέπουν ότι οι πραγματικά μεγάλοι ξεφεύγουν.

Αν μια μεταρρύθμιση αφήνει μεγάλα κενά, τότε αργά ή γρήγορα το κράτος θα αναγκαστεί να τα κλείσει με έμμεσους φόρους, με περικοπές, με επιβαρύνσεις που πέφτουν ξανά στους πολλούς. Και αυτό θα οδηγήσει σε ένα ακόμη άδικο σύστημα φορολόγησης.

Η δική μας πρόταση (ΕΔΕΚ) ξεκινά από μια απλή αρχή. Να ανακουφίσουμε τον μισθωτό και τη μεσαία τάξη, αλλά και να πληρώσει περισσότερο εκείνος που μπορεί περισσότερο. Να μπει τάξη στη φορολογία του μεγάλου πλούτου και να θυμηθούμε ότι η φορολογία δεν είναι τιμωρία, είναι το εργαλείο με το οποίο φτιάχνεις μια πιο δίκαια κοινωνία.

Τι ακριβώς προτείνουμε;

1. Να σταματήσει η «κρυφή φορολογία» του πληθωρισμού.
   Αφορολόγητο και φορολογικές κλίμακες πρέπει να αναπροσαρμόζονται τακτικά. Όχι να ανεβαίνουν οι τιμές, να ανεβαίνουν ονομαστικά οι μισθοί, και ξαφνικά να μπαίνεις σε ψηλότερη φορολογική κλίμακα, να πληρώνεις περισσότερο φόρο, χωρίς να ζεις καλύτερα.

2. Πιο δίκαιες κλίμακες για τα πολύ υψηλά εισοδήματα.
   Αν θέλουμε να στηρίξουμε πραγματικά τους πολλούς, δεν γίνεται να αποδίδουμε το ίδιο φορολογικό βάρος σε όλους. Χρειάζεται ένα πιο προοδευτικό «πάνω μέρος» της κλίμακας, ώστε τα χαμηλά και μεσαία στρώματα να μην πληρώνουν το κόστος.

3. Δικαιοσύνη στα μερίσματα και στο κεφάλαιο.
   Αν επιμένουμε σε μεγάλες ελαφρύνσεις στα μερίσματα, πρέπει να υπάρξει αντίβαρο. Είτε κλιμακωτά (να προστατεύονται τα μικρά εισοδήματα, να φορολογούνται περισσότερο τα πολύ μεγάλα), είτε να συνδέεται η ελάφρυνση με πραγματικές επενδύσεις και θέσεις εργασίας στην Κύπρο. Δεν μπορεί να δίνουμε «δώρα» στα υψηλά εισοδηματικά/εταιρικά στρώματα χωρίς κοινωνική επιστροφή.

4. Φορολογία μεγάλης ακίνητης περιουσίας.
   Δεν μιλάμε για την κύρια κατοικία της οικογένειας. Μιλάμε για πολύ μεγάλη ακίνητη περιουσία και συσσωρευμένο πλούτο. Και τα έσοδα να πηγαίνουν σε ένα πράγμα, ΣΤΕΓΗ. Κοινωνική κατοικία, προσιτά ενοίκια, κίνητρα για ανακαινίσεις, στήριξη νέων ζευγαριών.

5. Έκτακτη εισφορά υπερκερδών με ημερομηνία λήξης.
   Όταν κάποιοι κλάδοι βγάζουν υπερκέρδη σε δύσκολες περιόδους, η κοινωνία δικαιούται ένα μερίδιο για να στηριχθεί το κόστος ζωής και η στέγη. Με ρήτρα λήξης 3–5 ετών και ξεκάθαρο στόχο (στήριξη νέων ζευγαριών, επιδότηση πολυτέκνων οικογενειών, κοινωνική κατοικία κ.λπ).

6. Λιγότεροι έμμεσοι φόροι για τα βασικά.
   Ο ΦΠΑ και οι έμμεσοι φόροι χτυπούν πιο δυνατά τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα. Θέλουμε στοχευμένη ανακούφιση σε βασικά αγαθά και κρίσιμες υπηρεσίες για τους πολλούς.

7. Αυστηρότερος έλεγχος στους μεγάλους, λιγότερη ταλαιπωρία στους μικρούς.
   Να υπάρχει ειδική μονάδα που να παρακολουθεί τις μεγάλες υποθέσεις, τον μεγάλο πλούτο, τα πολύ υψηλά εισοδήματα. Και ταυτόχρονα, απλές διαδικασίες για τον μικρομεσαίο που προσπαθεί να είναι σωστός.

8. Τα Ταμεία Προνοίας να προστατευθούν.
   Δεν μπορείς να μιλάς για ασφάλεια και αξιοπρέπεια και ταυτόχρονα να φορολογείς την αποταμίευση του εργαζόμενου σαν να είναι προνόμιο.

Στο τέλος της ημέρας, θέλουμε μια μεταρρύθμιση που απλώς θα μοιράζει κάποιες ελαφρύνσεις, ή μια μεταρρύθμιση που αλλάζει τις ισορροπίες υπέρ των πολλών;

Η δική μας τοποθέτηση είναι καθαρή:
Να μείνει περισσότερη αξιοπρέπεια στην τσέπη του εργαζόμενου, να μπει φρένο στην ανισότητα και να χρηματοδοτηθούν πολιτικές που διατηρούν την κοινωνική συνοχή όρθια.

Αυτό δεν είναι σύνθημα. Είναι επιλογή, επιλογή ευθύνης η οποία στοχεύει σε κοινωνική δικαιοσύνη.